Bir Cinayet ve Sürgün

Tlepolemos’un yaşamındaki dönüm noktası, babasının kuzeni olan Likymnios’u öldürmesiydi. Bu eylem, bir öfke anında meydana gelmişti. Bazı anlatılarda, bu cinayetin kaza sonucu olduğu söylenir; bazılarına göre ise gurur ve kibirle körleşmiş genç bir kahramanın öfkesiydi. Fakat niyet ne olursa olsun, sonuç değişmedi: Cinayet, onun üzerinde bir leke gibi kaldı.

Argos topraklarında artık barınamayacağını anlayınca, annesiyle birlikte yola koyuldu. Yeni bir başlangıç arayışındaydı. Rüzgâr onu, günümüzde Rodos olarak bildiğimiz adaya taşıdı. Burada kendi halkını kurdu. Dokuz şehir inşa etti ve Rodos'un hükümdarı oldu. Kendisiyle birlikte gelen halkla birlikte, Herakleid soyunu bu adada sürdürdü.

Truva’ya Doğru Giden Yol

Yıllar sonra, Agamemnon Truva’ya sefere çıktığında, Tlepolemos da Helen’in intikamını almak üzere Akha ordusuna katıldı. Babası Herakles’in izinden gidiyor, kendi kahramanlık yolculuğuna adım atıyordu. Rodos’tan dokuz gemilik bir filo getirerek savaşa katıldı. Truva önlerinde savaşan komutanlardan biri oldu; fakat onun savaşı yalnızca kılıçla değil, kimliğinin gölgesiyle de devam ediyordu. Çünkü Herakles’in oğlu olmak, her zaman bir ağırlık taşımak demekti. Herakles'in oğlu olmak göz önünde olmak, herkesin onun ne yapacağını merakla izlemesi demekti.

Sarpedon’la Çarpışma ve Son

İlyada'da anlatıldığına göre, Tlepolemos en parlak anını Truva Savaşı sırasında yaşadı: Likya kralı Sarpedon’la karşı karşıya geldi. Bu dövüş, yalnızca iki kahraman arasındaki bir savaş değildi. Aynı zamanda Zeus’un oğlu ile Herakles’in oğlunun karşılaşmasıydı. Tanrıların kanı, savaş alanında çarpışıyordu.

Tlepolemos, Sarpedon’a ağır bir yara verdi, ama Sarpedon da onu ölümcül bir biçimde yaraladı. Tlepolemos, çarpışma sonrasında kısa bir süre içinde can verdi. Öldüğünde gençti, ama adı çoktan kahramanlar arasında yerini almıştı.

Bir Mirasın Son Halkası

Tlepolemos’un hikâyesi, Herakles soyunun hem zafer hem trajediyle yoğrulmuş tarihinin bir parçasıdır. Onun yaşamı, bazen istemsizce işlenen bir suçun bile bir insanın kaderini sonsuza dek değiştirebileceğini gösterir. Fakat aynı zamanda, sürgün edilenin bir ada kurabileceğini, ölse bile ardında bir isim bırakabileceğini de...

Tlepolemos’un adı, ne krallığı ne de fetihleriyle değil; çetin yazgısıyla ve onurlu ölümüyle hatırlanır. Bu da, kahramanlığın yalnızca yaşamak değil, bazen doğru biçimde ölmek olduğunu anlatır.