Faeton’un Düşüşü ve Gözyaşlarına Dönüşen Adalar

Faeton, annesi Klymene’den duyduğu hikâyelere kanarak babasının Helios olduğunu öğrenir. Bu iddiayı kanıtlamak için babasının sarayına gider ve Helios’tan bir dilekte bulunur: "Güneş arabasını bir günlüğüne sürmek."

Helios, oğlunu çok sever ama bu dileğin büyüklüğünü bilir. Ne var ki söz vermiştir; karşı gelemez. Ve Faeton, kontrol edemediği arabayla gökyüzünde dehşet saçar. Yeryüzünü yakar, denizleri kurutur, gökleri deler. Tanrıların kralı Zeus buna daha fazla dayanamaz ve bir yıldırımla Faeton’u yere çakar.

Heliadlar, bu haberle yıkılır. Kardeşlerinin ölümüne dayanamayıp Okeanos kıyılarında günlerce ağlarlar. Ağladıkları yer, zamanla tuhaf bir biçimde değişmeye başlar. Gözyaşları damlaya damlaya toprağı işler, ve kız kardeşlerin bedenleri yavaş yavaş ağaçlara dönüşür. Ladin mi? Kavak mı? Anlatılar değişir. Ama değişmeyen tek şey, bu ağaçlardan süzülen altın damlalarıdır: elektron yani kehribar.

İşte bu gözyaşlarından doğan, ışığın ve yasın karıştığı o yerlere zamanla Heliad Adaları denmeye başlanır.

Güneşin Adası Rodos ve Heliadlar’ın Mirası

Antik Yunan anlatılarında, Rodos Adası, Heliadlar’ın esas yurdu olarak geçer. Bazı kaynaklar, onların Faeton’un düşüşünden sonra Rodos’a sığındığını ve burada birer rahibe olarak Helios kültünü yaydıklarını söyler. Rodos, zaten Helios’un en çok sevdiği yerlerden biridir; çünkü tanrı bu adayı Poseidon’un ellerinden alarak kendine armağan etmiştir.

Heliadlar burada tapınaklar kurar, tanrılarına adaklar adar, ışığın kudretini insanlara öğretirler. Hatta bazen onları Artemis’in yardımcısı, bazen Apollon’un ışık yoldaşları olarak gören anlatılar bile çıkar.