Odysseus’un Kıyıya Vuruşu

Odysseus, Truva’dan İthaka’ya dönüş yolunda fırtınaya yakalandığında, gemisi tanınmayan bir kıyıya sürüklendi. Karaya ayak bastıklarında, karşılarında tuhaf bir sessizlik ve dinginlik hâkimdi. İnsanlar vardı ama yüzlerinde alışılmış bir heyecan, merak ya da keder ifadesi yoktu. Her biri, bir çiçeği çiğniyor, göğe boş gözlerle bakıyordu. Bu insanlar Lotus Yiyenlerdi.

Lotus’un Gücü

Lotus bitkisi, yalnızca bir meyve değildi. Onu yiyen, nereden geldiğini, ne yaptığını, nereye gitmek istediğini unutuyordu. Ne acı, ne özlem, ne umut kalıyordu geride. Bir huzur, bir uyuşukluk çöküyordu üstlerine. Bu halk için yaşam, hatırlanması gereken bir şey olmaktan çıkmıştı. Onlar için yalnızca o an vardı; o anın içindeki dinginlik ve yavaşça akan zaman.

Odysseus’un adamlarından bazıları da bu meyveyi tattı. Tadar tatmaz geride bıraktıkları Truva’yı, denizde yaşadıkları tehlikeleri, evlerindeki eşlerini ve çocuklarını unutuverdiler. Geri dönmek istemiyorlardı artık. Her şey, bu toprakların dinginliğinde kaybolmuştu.

Zorla Hatırlatmak

Odysseus, adamlarını kollarından çekiştirerek, bağırarak, gözlerini aralayarak gemiye sürüklemek zorunda kaldı. Onlara geçmişlerini hatırlattı, evlerine dönmeleri gerektiğini haykırdı. Adamlar, hüzünle ve gönülsüzce gemiye geri döndüler. Lotus Yiyenler ise kıyıda kaldı, bir çiçek daha çiğneyip gözlerini ufka çevirdiler. Ne geleni tanıdılar, ne gideni uğurladılar.

Unutuş mu, Huzur mu?

Lotus Yiyenler'in hikâyesi, bir yandan tehlikeli bir uyuşmanın ve unutmanın anlatısıdır; diğer yandan ise geçmişin yüklerinden arınmış bir yaşamın imkânı. Acaba gerçekten unutmak mı daha iyidir? Yoksa hatırlamak pahasına sürdürmek mi insanı insan yapan?