Oğlunun Yokluğunda Tükenen Bir Kalp

Truva Savaşı yıllarca sürdü. Ardından gelen on yıllık dönüş yolculuğu, Odysseus’un adını unutulmaz kıldı ama İthaka’da annesi için bu, her geçen gün daha da dayanılmaz bir bekleyiş demekti. Gözleri ufukta, kulakları rüzgârda oğlunun adını aradı. Ona dair gelen haberler belirsizdi; kimi zaman öldüğü söylendi, kimi zaman tanrılar tarafından alıkonulduğu. Antikleia için her gün, oğlunun mezarı nerede bilmeden yas tutmakla geçti. Bu uzun ve karanlık bekleyiş, onu içten içe eritti. En sonunda, bir gün Odysseus’un öldüğüne inanarak acıdan öldü. Ölüm nedeni bir hastalık ya da kaza değil, özlemdi.

Antikleia ile Odysseus’un Yeraltındaki Görüşü

Odysseus, yeraltı dünyasına indiğinde, Antikleia’nın ruhuyla karşılaştı. Bu sahne, Odysseia’nın en dokunaklı anlarından biridir. Odysseus annesini görür, ona seslenir, ama ona sarılamaz. Üç kez denese de, Antikleia’nın ruhu, sis gibi ellerinden kaçar. Odysseus gözyaşlarıyla sorar: “Nasıl öldün, annem?” Antikleia cevap verir: “Senin yokluğunla.”

Bu karşılaşmada Antikleia, İthaka’daki durumu anlatır; Penelope’nin hâlâ sadık olduğunu, Laertes’in dağlara çekilip acı içinde yaşadığını… Böylece Odysseus, ardında bıraktığı dünyanın ne hale geldiğini anlar. Antikleia, ölümün ötesinden bile oğluna ışık tutar.

Antikleia’nın hikâyesi, bir annenin kalbindeki sevginin ve özlemin, destanların en kanlı savaşlarından bile daha ağır olduğunu gösterir. O, zaferlerin değil, yoksunluğun ve bekleyişin figürüdür. Ve bu yüzden, sessizce akan gözyaşları kadar ebedidir.