Althaia’nın Alevle Yazılan Annelik Kaderi

Althaia, Kalidon kraliçesidir. Oeneus’un karısı, Aitolia’nın övünç kaynağıdır. Soyu tanrılara uzanır; çünkü o, Dionysos’un soyundan gelen Thestios’un kızıdır. Ama onu mitolojide ölümsüzleştiren ne krallığı ne de güzelliğidir. O, annelikle felaketin aynı bedende buluştuğu nadir ölümlülerden biridir.

Bir gece, Althaia bir çocuk doğurur: Meleagros. Kader Tanrıçaları, doğumdan hemen sonra görünürler. Lakhesis, Klotho ve Atropos. Ellerinde eğrilmiş bir iplik ve gözlerinde kaçınılmaz sonun bilgeliğiyle Meleagros’un ömrünü tartışırlar. Atropos der ki: "Bu çocuk, şu anda yanan odun parçası kadar yaşayacak." Althaia bunu duyar duymaz odundan bir parça alır ve ateş sönmeden önce onu kurtarır. Soğuyan odun parçasını bir sandığa kilitler. Böylece Meleagros’un canı, odunla birlikte yaşar.

Kalidon Avı ve Kutsal Öfkenin Başlangıcı

Yıllar geçer. Meleagros bir kahramana dönüşür. Artemis, Kalidon halkının tanrıçalara yeterince adak sunmadığını düşünerek, topraklara dev bir yaban domuzu salar. Kalidon avı başlatılır. Meleagros, Helen kahramanlarıyla birlikte ava çıkar. Yanında Atalante de vardır. Güzel, hızlı ve yaban gibi. Domuzu ilk yaralayan odur. Meleagros, domuzu öldürür ve ödül olarak postu Atalante’ye verir.

Ama bu karar akrabalarını öfkelendirir. Althaia’nın erkek kardeşleri, Meleagros’un Atalanta’ya postu vermesini bir aşağılama sayar. Kavga çıkar, öfke yükselir. Meleagros, öfkesine yenilir ve kendi dayılarını öldürür. Kalidon’daki kutsal bağlar böylece kopar.

Althaia’nın Seçimi ve Meleagros’un Ölümü

Althaia, hem oğlunun kahramanlığına hayrandır hem de kardeşlerinin acısıyla yıkılır. İçinde büyüyen annelik ile kız kardeşlik duyguları arasında parçalanır. Gözyaşlarıyla sandığı açar, yıllarca koruduğu odundan parçayı çıkarır. Tanrıçaların sesi kulaklarında yankılanırken, onu ateşe atar.

Odun yanar. Meleagros aniden yere yıkılır. Bedeninde görünmeyen bir alevle kavrulur. Hayatı, annesinin elleriyle sona erer. O an Althaia, hem bir doğumun hem bir ölümün sorumlusu olur. Kalbi taşlaşır, ruhu dağılır.

Bazı kaynaklara göre, Althaia bu suçun yüküne dayanamaz ve kendi canına kıyar. Bazı anlatılarda ise yaşamaya devam eder ama artık her gece bir annenin sessiz ağlayışı olarak rüzgârda yankılanır.

Althaia’nın hikâyesi, anneliğin kutsallığını değil, onun ağırlığını gösterir. Tanrılar bir annenin ellerine yaşamı da ölümü de koyduklarında, insanlığın sınırları aşılır. Althaia, sevginin bile bazen adalete yetmediğini anlatır; çünkü kader, sevginin ateşiyle oynayanlardan hep bir bedel alır.