Thebai Seferi: Yedi Şehrin Üzerine Gölge

Polinikis’in tek arzusu, Thebai tahtına yeniden oturmaktır. Oysa orası artık kardeşi Eteokles’in elindedir. İki kardeşin arasında yapılan anlaşma bozulmuştur. Bir yıl tahtta oturacak, sonra devredeceklerdi. Ama güç, kolay bırakılmaz. Eteokles, kardeşine verdiği sözü tutmaz. Ve Adrastos, onun haksız olduğunu düşünerek, Polinikis’in yanında yer alır.

Kral Adrastos, Peloponez’in önde gelen savaşçılarını toplar: Amfiaraos, Kapaneus, Hippomedon, Parthenopaios, Tydeus ve Polinikis… Bu yedi adam, Thebai’yi kuşatmak için yola çıkar. Ve tarihe "Yediler Seferi" olarak geçecek kanlı bir felaketin fitili böylece ateşlenmiş olur.

Fakat bu seferin başından itibaren uğursuzluklar ardı ardına gelir. Kehanetler savaşın başarısız olacağını söylemektedir. Özellikle Amfiaraos, seferin felaketle biteceğini görür. Adrastos ise vicdanıyla kehanet arasında sıkışır. Savaşmak mı, beklemek mi doğrudur? Adalet için mi yola çıkılmıştır, yoksa kibir mi yoldadır?

O bu sorulara bir cevap veremez. Ve sefere devam eder.

Yedi Savaşçı, Yedi Ölüm

Thebai’nin yedi kapısına yedi savaşçı yerleştirilir. Her biri bir efsanenin taşıyıcısıdır. Ama şehrin kapıları düşmez. Kapaneus, tanrıları küçümsediği için yıldırımla yere serilir. Tydeus, vahşetin içinde aklını kaybeder. Parthenopaios, Hippomedon, Amfiaraos… Hepsi birer birer ölür. Polinikis ve Eteokles, birbirlerini öldürürler.

Ve yalnızca Adrastos sağ kalır.

Savaşı başlatan kral, yanındaki herkesin cesetleri üzerinde şehre geri döner. Thebai alınmamış, yedi yiğit gömülememiştir. Ve Adrastos’un omzunda artık yalnızca bir krallığın değil, yedi ölü adamın suskunluğu vardır.

Oğulların İntikamı: Epigonlar Seferi

Yıllar geçer. Adrastos artık yaşlanmıştır. Argos’ta bir gölge gibi dolaşır. Ama ölen yedi adamın oğulları büyür. Onlar, babalarının uğradığı yenilginin izlerini taşır. Bu kez onlar yola çıkar: Epigonlar Seferi başlar.

Bu ikinci seferde Thebai düşer. Ama zafer gecikmiş, bedeli çok ağır ödenmiştir. Adrastos, torunu Aegialeus’un bu savaşta ölmesiyle birlikte, artık kaderin tamamen sessizleştirdiği bir adam olur.

Epigonlar zaferle dönerken, Adrastos yalnızca acıyla baş başa kalır.

Adaletin Bedeli: Sessizlik ve Yas

Adrastos, Thebai’ye iki kez ordu yollamış, ikisinde de çok şey kaybetmiştir. Ne ilk seferde hayatta kalması onu mutlu etmiştir, ne ikinci seferin zaferi… Çünkü her adımında daha çok kan dökülmüştür. Onun niyeti adaletti belki, ama sonuç hep ölümdür. Ve bir kral için en ağır miras, ölenlerin sessizliğini taşımaktır.

Adrastos, Argos’a döndüğünde tahtı bırakır. Geriye çekilir. Kimi rivayetlere göre acıya dayanamaz ve kendini açlığa mahkûm ederek ölür. Kimine göreyse, sarayının kuytularında, geçmişin yankılarıyla sessizce yaşlanır.

Ama her anlatımda, Adrastos’un adı bir pişmanlıkla anılır.

Bir Kral, Bir Felaket ve Bir Dua

Adrastos’un hikâyesi, iyi niyetin bile felakete yol açabileceğini gösterir. O, bir kral olarak barışı aradı, ama kaderin rüzgârı onu savaşın içine sürükledi. Önder oldu, ama kayıpları durduramadı. Adaletin gölgesinde yürüdü, ama sonunda yalnız kaldı.

Yalnızca yaşayan bir kral değil, hatalarının mezarlığında yürüyen bir adam olarak kaldı hatıralarda.