Admetos ve Apollon’un Dostluğu

Admetos'un hikâyesi, diğer fanilerden farklı başlar. Tanrılar bile ona yakınlık gösterir. Çünkü Admetos, yüreğiyle hükmeden, halkına adaletle yaklaşan bir kraldır. Bu yüzden bir gün Olimpos’tan sürgüne gönderilen Apollon, bir süreliğine Admetos’un hizmetine girer. Bir tanrı, bir insana hizmet eder. Bu bile Admetos’un nasıl bir insan olduğunun kanıtıdır.

Apollon, Admetos’un yanında çobanlık yapar. Onun sürülerine göz kulak olur, müzikleriyle doğayı mest ederken, Admetos’un da kalbine işler. Aralarında bir dostluk doğar. Ve Apollon, ona yalnızca dost değil, aynı zamanda gizli bir yoldaş olur. Bu bağ, Admetos’un hayatını defalarca değiştirecek bir dostluğun temeli olur.

Admetos’un Aşkı Alkestis

Admetos’un gönlü, güzel Alkestis’e düşer. Alkestis, İolkos kralı Pelias’ın kızıdır; güzelliğiyle ve erdemiyle dillere destandır. Ama Pelias, kızını kolay kolay vermek istemez. Alkestis’le evlenmek isteyen herkese bir şart koşar: dört aslan ve dört yaban domuzunu bir arabaya koşacak, bu arabayla kızı kaçıracaktır. Bu bir ölüm görevinden farksızdır. Ama Admetos’un yanında Apollon vardır.

Apollon, Admetos’a yardım eder. Bu korkunç görevi onun adına tamamlar. Böylece Admetos, Alkestis’i kazanır. Ama Pelias’tan kızı almak kadar, tanrılardan da izin almak gerekir. Apollon, Admetos’a bir başka yardımda daha bulunur: evlilik gecesinde, tanrıçaların gazabından korunması için, Admetos’a gerekli ayinleri yapmasını tembih eder. Ama Admetos bu ritüelleri eksik yapar. Bu yüzden evliliğin üzerinden çok geçmeden, kaderin terazisi yeniden bozulur.

Admetos’un Kaderle Yaptığı Ölüm Pazarlığı ve Alkestis’in Fedakârlığı

Tanrılar Admetos’un kaderine bir ölüm biçmiştir. O gece, Kader Tanrıçaları onu almak için gelir. Ama Apollon bu kez de ölüm tanrılarını kandırır. Onlardan Admetos’un canı karşılığında bir başkasının canının verilmesi şartıyla anlaşma alır. Admetos yaşamak istiyorsa, biri onun yerine ölmeyi kabul etmelidir.

Admetos önce babasına gider. Ona hayat borçlu olduğu adamdan, bir yaşam daha ister. Ama babası, yaşlı olmasına rağmen bu fedakârlığı reddeder. Annesi de kabul etmez. Ne bir dost, ne bir akraba, ne bir kahraman çıkar onun yerine ölüme yürümek için. Ama Alkestis... Admetos’un sevdiği kadın, kendi canını adamaya karar verir. Kocasının yaşaması için, gençliğini, güzelliğini, hayatını verir. Ölümün kapısını o çalar.

Alkestis ölür. Ama o ölüm bir kurbanlık değil, bir aşkın zirvesidir. Ve Admetos’un hayatı, o günden sonra hiçbir zaman eski hâline dönmez. Yaşıyordur; ama Alkestis’in yokluğunda, her anı bir suçlulukla doludur.

Herakles’in Ziyareti ve Ölümü Yeniden Mağlup Etmesi

Bir gün Herakles, Admetos’un sarayına gelir. Kahraman yorgundur, konaklamak ister. Admetos, evinde büyük bir matem olmasına rağmen, misafirperverliğinden ödün vermez. Herakles’e Alkestis’in ölümünü söylemez. Onu ağırlamak, tanrılarla olan ilişkisini sürdürmek için çabalar. Bu yüce gönüllülüğü gören Herakles, gerçeği öğrendiğinde büyük bir karar alır: Alkestis’i geri getirecektir.

Herakles, ölüm tanrısı Thanatos ile güreşir. Karanlıklar içinde, mezar taşları arasında savaşır. Alkestis’in ruhunu geri alır. Onu Admetos’a getirir. Ölüm, bir kez daha mağlup edilir. Ve Alkestis, yaşayanlar arasına döner.

Admetos’un Sessiz Vicdanı ve Alkestis’in Sonsuz Yankısı

Admetos, Alkestis’in dönmesiyle bir kurtuluş yaşasa da, bu mucize onun içindeki vicdan azabını dindirmez. Hayatının geri kalanını, bu sevgiye layık olmaya çalışarak geçirir. Tanrıların dostu olmuş, ölümden kaçmış, kadının en büyük fedakârlığına tanık olmuş bir adamdır artık. Ama içindeki acı, hiçbir zaman tamamen dinmez. Her anında Alkestis’in sessiz fedakârlığını duyar. Her baharda onun için çiçekler ektirir. Her yıldönümünde mezarına iner, bir zamanlar ellerinden kayıp giden o hayatı yeniden anlamaya çalışır.

Zamanın Ardında Kalan Kralın Sessiz Vedası

Admetos’un hikâyesi, tanrılarla dostluk kurabilen bir insanın bile, gerçek sınavını yalnızca fanî dünyada verdiğini gösterir. Yaşamak için bir başkasının ölmesini kabul etmek, bir kral için bile kolay değildir. Ve eğer o ölümü kabul eden kişi, seni en çok seven kadınınsa, bu vicdan sonsuza kadar susturulamaz.

Admetos, sonunda tahtını oğluna bırakır, sarayından çekilir. Ama geriye, tanrılara dost bir kral değil, bir kadının suskun fedakârlığını her nefesinde taşıyan bir adam kalır.