Telhinler’in Kökeni ve Rodos’taki Denizden Doğuşları

Telhinler’in doğumu, Okeanos’un tuzlu sularında gizlenmişti. Bazı anlatılarda Pontus’un çocukları, bazı anlatılarda ise Tartaros’tan ya da Thalassa’dan türemişlerdi. Dokuz ya da on beş kardeş oldukları söylenirdi ve her biri, doğayla doğrudan ilişkiliydi: deniz, su, sis, yağmur, büyü ve şekil verme. En çok anılanları arasında Damon, Argyros, Atabyros, Lykos ve Mylas vardı.

Telhinler, yaşadıkları yer olan Rodos Adasının ilk sahipleri olarak anılır. Bu adayı önce onlar kurmuş, dağlarını oymuş, vadilerini açmış, taşlarını işleyerek ilk tapınakları dikmişlerdi. En önemli özellikleri ise büyücülükteki ustalıklarıydı. Sadece büyü yapmaz, aynı zamanda metalleri işler, tanrılar için silahlar ve kutsal objeler üretirlerdi. Onlar, tıpkı Kikloplar ya da Daktiloslar gibi doğayla birleşen zanaatkârlardı.

Telhinler’in Poseidon’a Hizmeti ve Tanrısal Lanet

Telhinler’in en önemli rollerinden biri, tanrıça Rhea’nın isteğiyle Poseidon’un çocukluğunu büyütmeleridir. Kronos’un çocuklarını yuttuğu o eski çağlarda, Rhea, Zeus’u İda Dağı’na saklamışken, Poseidon’u da denizin bu esrarengiz halkına emanet etmişti. Telhinler, Poseidon’u korumuş, büyütmüş, onun tridentini (üç dişli mızrağını) dövmüşlerdi. Böylece hem tanrının bakıcısı hem de onun kaderini şekillendiren ustalar olmuşlardı.

Ama bu tanrılara yakınlık, zamanla Telhinler’in kendilerine olan güvenlerini büyüttü. Onlar yalnızca Poseidon’a değil, aynı zamanda Gaia’ya, Kronos’a, Apollon’a bile hizmet etmişlerdi. Rodos’a ilk yağmuru yağdıranlar, hayvanları ehlileştirenler, toprağı bereketlendirenler olarak anıldılar. Ancak her güç gibi onlarınki de sınırları aştığında, kutsaldan sapkına evrildi.

Telhinler’in Kara Büyüye Yönelişi ve Çöküşü

Telhinler’in düşüşü, onları tanrıların gazabına çeken büyülerinden kaynaklandı. Bazı anlatımlara göre, kara büyüye yöneldiler. Bu büyüler, doğayı bozan, hayvanları kısırlaştıran, insanları lanetleyen türdendi. Toprağı çoraklaştırıp yağmuru kurutan, Poseidon’un armağanlarını kötüye kullanan eylemlere dönüştü. Kimilerine göre bu bozulma, onların tanrılara kafa tutmaya çalışmasıyla başladı; kimilerine göre ise yalnızca fazla güçlenmeleri cezalandırıldı.

Ve cezalandırıldılar. Bazı anlatılarda Zeus, bazılarına göre ise Apollon ya da Poseidon, onları yok etti. Rodos’un üzerine büyük bir tufan gönderildi, adanın altı üstüne geldi. Telhinler’in yaptıkları tapınaklar yıkıldı, işledikleri taşlar sulara gömüldü. Hayatta kalanları ise adayı terk etti, Karia’ya ya da Boiotia’ya sığındı. Yine de bazıları, birer lanet gibi yaşadı; karanlıkta kalan büyü geleneğini gizli cemiyetlere aktardılar.

Yaratıcılıkla Lanet Arasında Kalan Halk

Telhinler’in doğası, Yunan mitolojisinde eşine az rastlanır bir ikilik taşır. Onlar hem yaratıcı hem yok edici, hem koruyucu hem lanetleyici, hem aydınlığa hizmet eden hem de karanlığa bürünen varlıklardı. Rodos’ta hem yağmuru getirenler hem kuraklığı başlatanlar olarak anıldılar. Zamanla kültürel bellekte “kötücül büyücüler” olarak yer etseler de, onların en eski kimliği hiçbir zaman unutulmadı: Denizin çırpıntılı belleğinde doğan, tanrılara elleriyle şekil veren ilk ustalar.

Gücün Bedeli ve Tanrılardan Uzaklaşan Eller

Telhinler’in öyküsü, tanrılarla ne kadar iç içe olursan ol, o çizgiyi aştığında tanrılar seni unutmaz mesajını taşır. Onlar, Poseidon’un mızrağını elleriyle dövenlerdi ama sonunda o mızrak gibi sulara gömüldüler. Bir zamanlar tanrının çocukluğunu koruyan eller, sonra laneti çağıran büyüler dokudu.

Ve bugün hâlâ, Rodos’un derin taşlarında deniz rüzgârı esip de bir çatlakta sızlayan ses duyulursa, denir ki o, Telhinler’in kalan yankısıdır.

Çünkü tanrılara yakın olmak, bazen tanrılara en uzakta olmak demektir.