Eros’un Tapınağı ve Sessiz Gülümseyiş

Thespiai halkı, Eros’u yalnızca mitlerdeki kaprisli bir genç olarak değil, doğanın en eski, en temel gücünün simgesi olarak görürdü. Onun için tapınaklar yaptılar, heykeller diktiler… Özellikle Lisippos’un yaptığı, altınla parıldayan bir Eros heykeli, Helen dünyasında benzeri olmayan bir zarafetle tanınırdı. Bu heykel, tanrının cisimleşmiş hali gibiydi; o kadar ki insanlar ona âşık olurdu.

Ama Eros’un Thespiai’deki kültü, sadece güzellikten ibaret değildi. Aynı zamanda tutkunun, acının, sahip olamamanın da tanrısıydı. Her baharda düzenlenen Erotidia festivallerinde, gençler Eros’un huzuruna çıkar, kalplerinin dileklerini anlatırdı. Kimi zaman bu dilekler kabul edilir, kimi zaman ise Eros, neşe ile kederi aynı terazide tartardı.

Helikon’un Gölgesinde İlham ve İlahi Sesler

Thespiai’nin eteklerindeki Helikon Dağı, dokuz ilham perisinin yaşadığı yer olarak bilinirdi. Yani bu topraklar sadece aşkla değil, müzikle, şiirle ve sanatla da titreşirdi. Müzlerin önderi olan Kalliope, epik şiirin; Euterpe, flütün; Erato, aşk şarkılarının perisiydi. Ve Thespiai halkı, bu perilerin öğretileriyle sanata duyduğu inancı birleştirirdi.

Müzler ve Pieria Kızları

Bir söylenceye göre, Pieria’dan gelen dokuz kız, ilham perileriyle yarışmak istemişti. Thespiai’ye kadar gelip Helikon’da meydan okumuşlardı. Ama tanrılarla yarışmanın cezası da tanrısal olur: Müzayede sonunda Musalar kazanır, ve Pieria kızları saksağan kuşlarına çevrilerek cezalandırılır. Bu kuşlar hâlâ Helikon’un eteklerinde dolaşır derler, geçmişte söyledikleri kibirli şarkıları unutmamış gibi…

Meleklerin Yerine Eros’un Kanatları

Diğer şehirlerde tanrıların arasında en yüksek sesle Zeus çağrılırken, Thespiai’de fısıltı Eros’tandır. Onun kanatlarının gölgesi, yalnız kalplerin üzerine düşer. Ve bu şehirde, aşk asla hafife alınmaz; o, kaderin kalemiyle yazılan ilk ve son satırdır.