Hiperborealılar
Yunan mitolojisinde altın çağ huzurunu yaşayan, sonsuz güneşin halkı olarak anılan efsanevi topluluk.
Hiperborealılar’ın Yunan Mitolojisindeki Hikâyesi
Hiperborealılar, Yunan mitolojisinin en esrarengiz ve en barışçıl halklarından biridir. Adlarının anlamı “Boreas’ın ötesindekiler”dir. Boreas kuzey rüzgârının tanrısıdır ve Hiperborealılar onun bile ulaşamadığı, dünyanın çok ötesinde bir yerde yaşar. Orada kış hiç uğramaz, hava daima ılık ve sakindir. Güneş, hiç solmadan parlar. Yıldızlar bu ülkeyi seyretmekten yorulmaz. Zaman bile burada başka bir ritimde akar.
Tanrı Apollon’un Kutsal Halkı
Hiperborealılar özellikle Apollon’la özdeşleştirilmişlerdir. Tanrı Apollon her kış Delfi’yi terk ettiğinde Hiperborealılara gider, burada hem kendini hem evreni dinlendirirdi. Apollon’un liri burada farklı bir tınıyla çalardı, şarkılar burada daha uzun sürerdi. Hiperborealılar, Apollon’un onuruna müzikler besteler, sessizce ama ışıkla dua ederdi. Onlara göre tanrı, yalnızca göklerin değil, içlerindeki ışığın da sahibiydi.
Ölümsüzlükle Eş Bir Yaşam
Bu halk ne savaşırdı, ne yaşlanırdı. Ölüm bile Hiperborealılar’ın yaşadığı yere uğramazdı. Hastalık nedir bilmez, acı nedir tanımazlardı. Doğayla uyum içinde, dağlara ve nehirlere dokunmadan yaşar; yıldızlara bakıp zamansız dualar fısıldarlardı. Bazı anlatılara göre ölümsüz değillerdi ama eğer ölmek isterlerse kendilerini bilinçli biçimde toprağa teslim ederlerdi. Sessizce, doğayla bir olarak.
Tanrıçaların ve Kahramanların Uğradığı Toprak
Hiperborealılar bazen Delos’a, Apollon’un doğduğu adaya kutsal hediyeler gönderirlerdi. Bu armağanlar, tanrıçaların elleriyle karadan karaya, halktan halka geçerek iletilirdi. Tanrıça Leto’nun, tanrıça Artemis’in ve Apollon’un yolları hep Hiperborealılar’dan geçerdi. Bazen Perseus’un, bazen Herakles’in bile bu kutsal diyara ulaştığı anlatılır.
Gerçek mi, Mit mi?
Antik Yunan coğrafyacıları bu halkın yerini bulmak istemiştir. Bazıları onların kuzey Avrupa’da, bazıları Karadeniz’in ötesinde, bazıları ise sadece hayal gücünün ışıkla çizdiği bir haritada yaşadığını düşünür. Ama Hiperborealılar, bir noktada coğrafyadan çıkar, düşüncenin kendisi haline gelir.