Tanrıların Gazabı, Tufanın Başlangıcı

İnsanlık yozlaşmış, tanrılara saygıyı yitirmişti. Zeus, bu kirliliğe son vermek için büyük bir tufan gönderdi. Nehirler taştı, deniz dağları yuttu. Yaşam yok oldu. Ama Prometheus, oğlu Deukalion’u uyardı. Ona bir sandık yapmasını söyledi. Deukalion, karısı Pyrrha’yla birlikte o sandığa bindi. Günlerce geceyle gündüz, dalgalarla gökyüzü iç içe geçti.

Parnasos Dağı’na Vuran Sandık

Tufan sona erdiğinde, sandıkları Parnassos Dağı’nın zirvesine oturdu. Yeryüzü sessizdi. Ne bir ses vardı ne bir iz. Sadece çamurla örtülü bir geçmiş... Pyrrha ve Deukalion, tanrılara kurbanlar sundular. Minnettarlıkla ama derin bir hüzünle… Çünkü insan soyundan geriye sadece ikisi kalmıştı.

Yeni İnsanlar İçin Bir Kehanet

Tanrılara danıştılar: “Yeni insanlığı nasıl yaratacağız?” Kehanet geldi: “Annenizin kemiklerini sırtınıza atarak yürüyün.”İlk başta bu söz gizemliydi. Ama sonra anladılar: “Anneleri” topraktı. Toprak Ana (Gaia) idi. “Kemikleri” ise taşlardı. Ve böyle yaptılar: Pyrrha, ardına taşlar attı. Taşlar kadınlara dönüştü. Deukalion’un attıklarıysa erkeklere...

İkinci İnsanlığın Anası

Böylece dünya yeniden insanla doldu. Ama bu kez taşlardan gelen insanlar daha dayanıklı, daha sabırlı ve toprağa daha sadıktılar. Pyrrha yalnızca doğurganlığıyla değil, anlayışıyla da bir kültürel anne oldu. Sessizliğiyle, iç güdüsüyle ve tanrılara duyduğu saygıyla insan soyunun yeniden başlama sebebiydi.