Khryses’in Apollon Rahipliği ve Khryseis’in Esir Alınışı

Khryses, tanrısına dua ederek kızını kurtarmak için Akha kampına gitti. Altınlarla dolu fidyeyi sundu, “Apollon’un rahibi adına yalvarırım, kızımı geri verin,” dedi. Ne var ki Agamemnon, tanrıyı ve kutsalı hiçe saydı. “Git buradan, yaşlı adam. Ne altın isterim ne söz. Kız kalacak, benimle birlikte,” diye haykırdı.

Agamemnon’un Reddedişi ve Apollon’un Vebayı Göndermesi

Khryses, aşağılanmış, eli boş döndü. Fakat onun suskunluğu, Apollon’un sessizliği değildi. Rahip sunağa döndüğünde gözyaşıyla karışık dualarını gökyüzüne savurdu. “Ey Gümüş Yaylı, beni küçük düşürenleri gör. Eğer sana hizmetim sadıksa, oku yayından çıkar!”

Apollon, çağrıyı işitti. Geceleri saran fısıltı, güneşin altında yükselen salgınlarla birleşti. Akha kampında günlerce tanrısal bir veba yayıldı; askerler bir bir yere yığıldı, ateşle titredi. Ok Apollon’dan çıkmıştı, ve hiçbir kalkan onu durduramazdı.

Khryseis’in Babasına İadesi ve Apollon’un Merhameti

Akhilleus, bu felaketin nedenini öğrenmek üzere kahin Kalhas’a başvurdu. Gerçek, Khryses’in sözleriyle yankılandı. Apollon ancak kızı geri alırsa merhamet gösterecekti. Agamemnon öfkelendi ama sonunda boyun eğdi. Khryseis, babasına iade edildi. Khryses, kızını kucaklarken gözlerinde sadece sevgi değil, tanrısal bir haklılığın ışığı da parlıyordu.

Sunağa yeniden döndü. “Teşekkür ederim, Gümüş Yaylı. Sözünü tuttun. Şimdi huzurunu dilerim.”

Khryses’in Savaş Sonrası Konumu ve Mitolojik Etkisi

Khryses bir daha savaş meydanlarına adım atmadı. Fakat onun adı, Agamemnon’un gururunu kıran bir gölge olarak kaldı. Tanrının rahibi olarak, savaşı silahla değil, dua ile yönlendirdi. Onun gücü ne orduda ne altındaydı. Onun gücü, tanrının kulağı olmaktı. Khryses’in hikâyesi bize bir şeyi fısıldar: Kutsalları küçümseyenler, kutsalın öfkesine yenilir.

Dua ettiklerinde sustuğumuzu sanırlar. Ama bazen dua, kılıçtan keskindir.

Khryses’in hikâyesi, susmanın ve dua etmenin en yüksek adalet biçimi olduğunu hatırlatır.