İnsan Kuvvetinin Sınırı

İki genç adam, öküzler gibi koşuldular arabaya. Zorlu bir yolu, kavurucu güneş altında, terle, çamurla ve taşla dolu yolları adım adım kat ettiler. Tapınağa vardıklarında hem halk hem rahibe hem de diğer rahipler gözyaşları içindeydi. Biton ve Kleobis’in gösterdiği sadakat, hem annelik sevgisini hem de tanrılara duyulan bağlılığı iç içe geçirmişti. Kydippe, bu büyük özveri karşısında tanrıça Hera’ya döndü ve şöyle dua etti: “Onlara tanrıların bir ölümlüye verebileceği en büyük ödülü ver, ey Hera.”

Ebedi Uykunun Onuru

Hera, bu duayı kabul etti. O gece, Biton ve Kleobis tapınakta derin bir uykuya daldılar... ve bir daha hiç uyanmadılar. Bu ölüm bir ceza değil, bir lütuf olarak görüldü. Tanrıça onlara daha uzun, zorlu, acılı bir yaşamdan çok, şanla anılacak kısa ve kutsal bir ömür bağışlamıştı. Argos halkı, onların heykellerini Delfi’deki Apollon Tapınağı’na dikti. Böylece fedakârlıkları, zamanla yarışan taşlara kazındı.

Biton’un hikâyesi, büyük kahramanlıkların savaş meydanlarında değil, sevgiyle yüklü günlük eylemlerde de doğabileceğini gösterir. Onun adı, kardeşiyle birlikte insanlık onurunun en sessiz ama en yüce biçimini tanrılara taşıyan iki kalpten biri olarak hatırlanır.