Truva’nın Umudu Olarak Doğan Çocuk

Astyanaks, Truva’nın altın surları içinde doğmuştu. Henüz adı bile, bir umut yüküydü: “Şehrin Kralı.” Gerçek adı Skamandrios olsa da halk ona Astyanaks derdi, çünkü babası Hektor’du, Truva’nın kalkanı. Daha yürümeyi öğrenmeden surların üstüne çıkarılmış, babasının omzunda güneşe karşı tutulmuştu. Andromakhe, oğlunun her adımını dikkatle izlerken içinden bir korku geçerdi. Truva'nın bu kadar övündüğü geleceği ne kadar güvendeydi?

Ama o zamanlar bu korku, yalnızca bir annenin sezgisi gibiydi. Şehir hâlâ ayaktaydı. Hektor yaşıyordu. Ve Truva'nın kalbi, hâlâ atıyordu.

Hektor’un Ölümünden Sonra Truva’nın Sessizliği

Hektor’un ölümünden sonra Truva’da hiçbir şey aynı olmadı. Şehrin sokakları birer birer sessizliğe gömüldü, kadınlar artık şarkı söylemiyordu. Andromakhe oğlunu her zamankinden daha sık kucağına alıyor, gözleri uzaklara dalıyordu. Çünkü Akhilleus’un öfkesi geçmişti ama Akha ordusunun kini hâlâ sürüyordu.

Truva, Odysseus’un kurnazlığıyla düşürüldü. Tahta atın içinden çıkan Akhalar gece çökerken şehre saldırdılar. Hiçbir tanrı yardım etmedi. Ve o gece, Truva yalnızca taşlarını değil, çocuklarını da kaybetti.

Astyanaks, annesinin kollarında bir kuş gibi titriyordu. Andromakhe kaçacak yer aradı. Ama duvarlar çoktan delinmişti. Priamos ölmüştü. Paris ölmüştü. Hektor çoktan toprağın altındaydı. Andromakhe ve Astyanaks, kaçamayacaklarını anladıklarında saraya sığındılar.

Astyanaks’ın Kaderi ve Odysseus’un Kararı

Astyanaks bir çocuktu. Ne mızrak tutmuştu ne de savaş narası atmıştı. Ama o, Hektor’un oğluydu. Truva’nın bir gün yeniden yükselebileceği tek umuttu. Ve bu umut, Akhalar için bir tehditti. Özellikle Odysseus için.

Bir savaş kurulu toplandı. “Astyanaks yaşarsa, bir gün büyür ve intikamını alır” dedi Odysseus. “O zaman bizim çocuklarımız ölür.” Kimse karşı çıkmadı. Andromakhe’nin yakarışları, tanrılar katına bile ulaşamadı. O gece alınan kararla, Astyanaks bir Truva duvarından aşağı atılarak öldürüldü. Küçük bedeni yere çarptığında, sanki şehir ikinci kez yıkılmış gibiydi.

Umudun Düştüğü Yer Truva

Astyanaks’ın ölümü Truva’nın son satırıydı. Hektor’un kanı yerde kalmıştı. Ve onun oğlu, bir kâbusun içinde unutulmuştu. Andromakhe köle edildi. Astyanaks’ın adı, yalnızca hatırlayanların yüreğinde yaşamaya devam etti. Onun mezarı olmadı. Tanrılar ona bir yıldız bile bahşetmedi. Ama her yerde yıkılmış şehirler varsa, orada bir Astyanaks’ın hayaleti dolaşır.

Truva’nın En Sessiz Çığlığı

Astyanaks bir çocuktur. Ama onun hikâyesi, hiçbir çocuğun ismiyle anılmaması gereken bir sona aittir. Truva’nın son umudu, Truva'nın en sessiz çığlığı oldu. Hiç büyüyemedi. Adı, toprağa değil tarihe yazıldı. Ve tarih, bazen en masumların üzerine kurulur.