Nausikaa ve Arete Arasındaki Annenin Gölgesi

Arete, güzeller güzeli Nausikaa’nın annesidir. Genç kızın ahlakı, ölçülü davranışları ve zarafeti, Arete'nin karakterinin bir yansımasıdır. Nausikaa’nın Odysseus’u sahilde bulup saraya götürdüğü o meşhur sahnede, genç kızın annesine duyduğu saygı hemen sezilir. Nausikaa, kahramanı doğrudan babasına değil, annesine götürmesini ister. Çünkü Arete’nin gözünde kabul görmeyen biri, sarayın eşiğinden geçemez. Bu detay, onun saraydaki gerçek güç merkezlerinden biri olduğunu gösterir.

Arete’nin Kararıyla Odysseus’un Eve Dönüşü

Odysseus, fırtınalarla sürüklendiği denizlerden sonra Phaiakia’ya ulaştığında, Athena’nın yönlendirmesiyle doğrudan Arete’ye sığınır. Bu tesadüfi değildir. Tanrıçalar, Arete’nin kalbindeki şefkati ve aklındaki adaleti bilir. Kraliçeye dokunmadan, ondan medet ummadan bu ülkenin hiçbir köşesinde huzur bulunamaz. Odysseus diz çöküp yalvardığında, Alkinoos ona henüz bir söz vermemiştir. Ama Arete, kahramanın kıyafetlerinden Kirke’nin izini tanır. Sorular sorar, dikkatle dinler ve sonunda kararını verir: Bu adam korunmalı, evine gönderilmelidir. O karar, Odysseus’un nihai dönüş yolunun kapısını aralar.

Erdemin Adı ve Sessiz Bir Kraliçenin Gücü

Arete’nin adı Yunanca'da arete, yani “erdem” demektir. Bu bir rastlantı değildir. Onun erdemi, salt iyi huyluluk değil; adalet, ölçü, bilgelik, şefkat ve kararlılıkla örülüdür. Savaşa girmeyen ama savaşanları yönlendiren, ağlamayan ama gözyaşını silen, görünmeyen ama iz bırakan biridir o. Ne tanrıça ne büyücü ne kahraman; ama her birinin karar anında başvuracağı bir rehberdir.

Arete’nin öyküsü, kadın aklının görkemli ama sessiz yankısıdır. O, tahtta oturanın ardındaki gölgedir; ama bu gölge, karanlık değil, serinlik ve denge getirir. Hikâyesi kısa olsa da, etkisi derindir. Onun gibi bir kraliçeyi unutan olmaz; çünkü Arete, erdemin ete kemiğe bürünmüş hâlidir.